ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ 2010-2011

ΤΑ ΝΕΑ

 

 

 

 

 

 

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010


ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΛΗΤΩ ΣΕЇΖΑΝΗ
 


Την Πέμπτη 4 Νοεμβρίου είχαμε τη χαρά να καλωσορίσουμε στη λογοτεχνική μας συντροφιά την ποιήτρια, κυρία Λητώ Σεϊζάνη.
Η κυρία Λητώ Σεϊζάνη γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αθήνα, ασχολείται με την ποίηση, τη μετάφραση ξένης λογοτεχνίας και ποίησης, κυρίως αγγλικής και ιταλικής, αλλά παράλληλα συνεργάζεται με ένα ηλεκτρονικό περιοδικό ενώ έχει και δική της ιστοσελίδα στο διαδίκτυο.
Από την πρώτη στιγμή που την είδαμε νιώσαμε μια οικειότητα προς αυτήν σε συνδυασμό με τη δημιουργία μιας πολύ ευχάριστης ατμόσφαιρας. Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν η τόσο ευγενική κίνησή της να μοιράσει σε μαθητές και καθηγητές, την τελευταία ποιητική της συλλογή με τίτλο "Το γαλάζιο σακίδιο" .
Η συζήτηση κινήθηκε γύρω από τα ποιήματά της καθώς μας διάβαζε παλιότερες αλλά και νεότερες δουλειές της. Ως μια μεταφυσική σύμπτωση μας φάνηκε το ποίημά της "Μύρτη", γραμμένο το 1983, με το ανασυσταμένο πρόσωπο "της Μύρτιδας", μιας δεκαπεντάχρονης Αθηναίας που πέθανε στη διάρκεια του λοιμού κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Εκτός των άλλων, μας μίλησε για τα πρώτα της βήματα στο χώρο της ποίησης, καθώς και για τους αγαπημένους της ποιητές. Σε αυτό το σημείο, με πολύ ενδιαφέρον, άκουσε και τους δικούς μας αγαπημένους ποιητές και λογοτέχνες.
Στη συνέχεια, η συζήτηση κατευθύνθηκε στη σελίδα που έχει δημιουργήσει στο διαδίκτυο και στο ερώτημα που πολλοί θέτουν, αν στη σημερινή εποχή το διαδίκτυο περιθωριοποιεί την ποίηση και γενικότερα τις τέχνες, ή και αν η ποίηση μπορεί να επωφεληθεί από αυτά. Η γνώμη της κυρίας Σεϊζάνη στο συγκεκριμένο ζήτημα ήταν ότι το διαδίκτυο μπορεί να βοηθήσει την ποίηση, παρά το γεγονός ότι ούτε είναι αλλά ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ ικανό να αντικαταστήσει το βιβλίο, και όπως είπε χαρακτηριστικά "όλα τα συναισθήματα που πηγάζουν από την επαφή του αναγνώστη με τις σελίδες του βιβλίου, το άρωμα του και την αίσθηση του να αγκαλιάζει κανείς αυτό το αντικείμενο, να το κρατάει στα χέρια του και να το έχει συνεχώς μαζί του".
Τέλος, καθηγητές και μαθητές, παίξαμε ένα παιχνίδι ποίησης, παρακινούμενοι στη σύνθεση ενός "χάικου", παραδοσιακού ιαπωνικού ποιήματος. Πιο συγκεκριμένα, αναζητήσαμε να γράψουμε ένα τρίστιχο ποίημα που να περιέχει τη λέξη "όνειρο", στο οποίο ο πρώτος και τρίτος στίχος να αποτελούνται από πέντε συλλαβές και δεύτερος στίχος από επτά. Προσπάθησα να τα συγκεντρώσω όλα, ωστόσο μόνο λίγα από αυτά κατάφερα, και τα παραθέτω. Το αποτέλεσμα ήταν απρόσμενα ευχάριστο !
Συνοψίζοντας, ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία μέσα από την οποία είδαμε ότι οι ποιητές δεν είναι μια ομάδα απομακρυσμένη και αποκομμένη από το κοινωνικό σύνολο, και συνεπώς η ποίηση δεν είναι για ορισμένα άτομα, αλλά αντιθέτως είναι ελεύθερη για όλον τον κόσμο.
 


ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΙΚΟΥ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ

Σαν παιδί και 'γω (ή Γύρω μου κοιτώ...)
ένα όνειρο θολό
ανεκπλήρωτο
               
Δ. Στογιάννος (Α6)

ΧΑΪΚΟΥ ΜΕ ΔΥΟ «ΟΝΕΙΡΑ»
Πριν συναντήσει
Ονειρο διπλανό του
Ονειρο μόνο.
                Δ.Α.


Όταν τα χρόνια
Έφευγαν σαν όνειρα
Εσύ περνούσες
                 Β.Α

Όνειρο φωτός
Ψυχής ανάσα, εσύ
Παράδεισός μου!
                  Ζ.Κ.
 


Διονυσία Παραδείση Β4