Δημοκρατία?ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ?

ΓΡΑΦΕΙ: Ο ΔΗΜΟΣ ΛΑΖΑΡΟΓΚΩΝΑΣ.

Δυστυχώς στις μέρες μας έχουν ισοπεδωθεί όλα. Και όμως φωτεινή εξαίρεση η ξεκάθαρη ύπαρξη δημοκρατίας που συντροφεύει πιστά τους Έλληνες από την αρχαιότητα κιόλας.

Μπορεί σε μια σύγχρονη κοινωνία να υπάρξει δημοκρατία με την πλήρη έννοια της λέξης; Άμεση δημοκρατία μεταξύ 11.000.000 διαφορετικών απόψεων; Εδώ δεν υπήρχε στις 100.000 θα υπάρξει σήμερα; Ας κάνουμε λοιπόν μια αναδρομή στην αρχαιότητα για να ανακαλύψουμε την άλλη δημοκρατία από αυτήν που παρουσιάζεται στα βιβλία μας της ιστορίας. Το 524 π.Χ. η πολιτική μεταρρύθμιση του Κλεισθένη έφερε την Αθήνα αντιμέτωπη με την πρώτη μορφή δημοκρατίας και ως τώρα ίσως αποτελεσματικότερη. (Είδατε που το καλύτερο είναι τελικά το πρωτότυπο;) Λοιπόν, αυτή είναι η μορφή της δημοκρατίας που παρουσιάζεται από όλους ως η πιο σημαντική περίοδος της αρχαιότητας, όπου ανάμεσα στους πολίτες κυριαρχούσε η ισηγορία. Και εδώ είναι που προκύπτει το βασικό ερώτημα:

– Γιατί δεν λάμβαναν μέρος όλοι οι πολίτες ασχέτως καταγωγής και φύλου στην Εκκλησία του Δήμου, αφού η δημοκρατία προέβαλλε ως θεμελιώδεις αρχές την ελευθερία και την ισότητα στο δικαίωμα του λόγου;

Νομίζετε ότι θα θιγόντουσαν εάν ακούγονταν και άλλες απόψεις; Όχι βέβαια, απλά από τότε η δημοκρατία έχει ως όρο ότι τελικά δεν μπορούν όλοι οι πολίτες να μιλούν ελεύθερα και να ασκούν άμεσα τη δημοκρατία, διότι πάντοτε η δημοκρατία ασκούνταν από κάποιες ομάδες, όχι από την πλειοψηφία. Ας έρθουμε λοιπόν να εφαρμόσουμε άμεση δημοκρατία στην Ελλάδα των 11.000.000 κατοίκων, όπου για να μην το τραβήξουμε από τα μαλλιά, ας υποθέσουμε ότι θα υπήρχαν γύρω στις 9.000.000 διαφορετικές απόψεις. Θα μπορούσαν να ακουστούν όλοι ή θα τίθεντο περιορισμοί, όπως τέθηκαν τότε; Εδώ θέλω τη δική σας γνώμη. Ακόμα λοιπόν και αν γινόταν να ακουστούν 9.000.000 διαφορετικές απόψεις πιστεύετε ειλικρινά ότι θα συνέκλιναν όλες οι απόψεις σε ένα κοινό σημείο; Θα μπορούσε ολόκληρος ο πληθυσμός μιας χώρας να συμφωνήσει σε μια άποψη ή θα οδηγούνταν η χώρα στην απόλυτη αναρχία;

Στην Ισλανδία, λοιπόν, πριν από κάποιο καιρό, όταν συζητούνταν και εκεί το οικονομικό μέλλον της χώρας, η δημοκρατία ασκήθηκε άμεσα και οι 500.000 κάτοικοι της χώρας κατέληξαν σε μια κοινή οικονομική γραμμή που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα και μέχρι τώρα φαίνεται ότι η συμφωνία εκείνη έχει αποδώσει. Άρα μπορεί να υπάρξει «άμεση άσκηση» της δημοκρατίας.

Η δημοκρατία που ασκείται έμμεσα είναι δημοκρατία; Εδώ σηκώνει το θέμα πολλή συζήτηση. Άρθρο 1 παράγραφοι 1,2,3 του Συντάγματος της Ελλάδας:

Παρ.1: Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Παρ.2: Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.

Παρ.3: Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

Όπως βλέπουμε λοιπόν ναι, μπορεί. Δεν ξέρω βέβαια αν εσείς κρίνετε ότι τα άρθρα 2,3 (που στις μέρες μας τα έχουν αποποιηθεί οι πολιτικοί της χώρας) τηρούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος. Είδατε κάποιον πολιτικό να δρα σύμφωνα με το Σύνταγμα; Φέρτε τον και από δω να τον δούμε και εμείς.

Βέβαια δεν διστάζουν οι πολιτικοί να καταπατούν και κατά κράτος το Σύνταγμα. Ζωντανό παράδειγμα η μεταβατική κυβέρνηση που δημιουργήθηκε με στόχο να περισώσει ό,τι απέμεινε από την κυριολεκτικά εξαθλιωμένη ελληνική οικονομία και να προχωρήσει το συντομότερο δυνατόν σε εκλογές, κλείνοντας και ένα PSI στο μεσοδιάστημα. Εδώ λοιπόν κάποιος μπορεί εύλογα να αναρωτηθεί, με ποιο δικαίωμα κυβερνά το προπύργιο της δημοκρατίας μια κυβέρνηση που δεν είναι εκλεγμένη από το λαό;

Το θέμα είναι ότι έχουμε το δικαίωμα μέσα από τις εκλογές να επιλέξουμε με βάση την αρχή της πλειοψηφίας ποια θέλουμε να είναι η κυβέρνηση μας. Το κακό είναι όμως ότι αυτή την ευκαιρία που μας δίνεται την σπαταλούμε αλόγιστα, χωρίς καν να μπούμε στον κόπο να ξεφύγουμε λίγο από την κομματική λογική και να διευρύνουμε τους πολιτικούς μας ορίζοντες. Δεν υπάρχουν μόνο πέντε επιλογές κάθε χρόνο, αλλά πολλές περισσότερες από τις οποίες όμως δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να διαβάσουμε το δελτίο τύπου τους. Τα πράγματα δυσκολεύουν επικίνδυνα. Πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουμε φτάσει στον πάτο του βαρελιού, αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πότε έφτασε στον πάτο, ώσπου να τα χάσει όλα. Πανελλαδικώς υπάρχουν περίπου 300.000 άστεγοι, οι οποίοι δεν είναι μόνο αλλοδαποί και ναρκομανείς, όπως συνηθίζουμε να τους αποκαλούμε όταν τους βλέπουμε να ξεροσταλιάζουν μέσα στο κρύο σε μια γωνία ενός πεζοδρομίου πίσω από το σταθμό του μετρό στο Μοναστηράκι ή στα στενά του κέντρου, αλλά είναι και άνθρωποι που μέχρι και δύο χρόνια πριν είχαν οικογένεια, σπίτι, δουλειά, μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα τα έχασαν όλα και τώρα ντρέπονται να ζητήσουν βοήθεια από τις οικογένειες τους διότι αισθάνονται ξοφλημένοι. Και το μόνο που τους έχει απομείνει είναι μια κρύα γωνία σε έναν παράλληλο της Αθηνάς.

Για όλους αυτούς τους λόγους οφείλουμε να ψηφίσουμε καθολικά και συνειδητά. Να μην καθόμαστε στην πλατεία Συντάγματος μουντζώνοντας τη Βουλή και ταυτοχρόνως να κλαίμε τη μοίρα μας διότι χάσαμε το επίδομα τυφλότητας που κλέβαμε από κάποιον ασφαλισμένο, αλλά να πάμε στις εκλογές σκεπτόμενοι μόνο την πολιτική δύναμη που θα καταφέρει να επαναφέρει την Ελλάδα σε μία βιώσιμη κατάσταση και μακροπρόθεσμα θα είναι αποτελεσματική απέναντι στις οικονομικές κοινωνικές και πολιτισμικές απαιτήσεις της χώρας. Δεν είναι μαγκιά να μην ψηφίζεις και να κάθεσαι για καφεδάκι αραχτός περιμένοντας απαθής το οποιοδήποτε αποτέλεσμα και μετά να βρίζεις τους πάντες και τα πάντα. Μαγκιά είναι να πας να συμμετάσχεις στις εκλογές και με την ψήφο σου να δείξεις την αγανάκτησή σου.

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.