«Ξύπνα! Ξύπνα, κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου!» ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ Μ.Β., ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ 17 ΧΡΟΝΩΝ

ΓΡΑΦΟΥΝ: ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΗΛΙΑΔΗ – ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΝΙΤΣΕΡΗ – ΜΑΡΙΤΙΝΑ ΔΕΡΜΑΝΗ.

Οι διατροφικές διαταραχές αποτελούν ένα από τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στη σύγχρονη κοινωνία, και ιδιαίτερα οι έφηβοι, οι οποίοι επηρεάζονται συχνά από πρότυπα ομορφιάς και δεν έχουν καταφέρει ακόμα να πιστέψουν στον εαυτό τους και να έχουν αυτοπεποίθηση. Στην κατηγορία των διατροφικών διαταραχών εντάσσεται και η νευρική ανορεξία. Κύριο χαρακτηριστικό της νόσου είναι η σταδιακή ελάττωση της προσλαμβανόμενης τροφής, χωρίς κανένα οργανικό και παθολογικό αίτιο, με αποτέλεσμα την απώλεια σωματικού βάρους κάτω από τα φυσιολογικά επίπεδα.

Στο πλαίσιο της ερευνητικής μας εργασίας αποφασίσαμε να ερευνήσουμε το θέμα της νευρικής ανορεξίας, μέσα από τη μελέτη της σχετικής βιβλιογραφίας και τη συνομιλία με ψυχολόγους, διατροφολόγους αλλά και άτομα τα οποία αντιμετώπισαν τη νόσο και μπόρεσαν να θεραπευτούν. Επιλέξαμε να πάρουμε συνέντευξη από ένα άτομο που έχει βιώσει τη νευρική ανορεξία και βρίσκεται στην ίδια περίπου ηλικία με εμάς. Πρόκειται για την Μ.Β. η οποία είναι 17 ετών, ζει στην Αθήνα και είναι μαθήτρια της Β΄ τάξης του Λυκείου. Κατά τη συνομιλία μας, μας περιέγραψε την εμπειρία της, πώς ξεκίνησε, ποια στάδια πέρασε και με ποιον τρόπο αντιμετώπισε το πρόβλημα. Όλα ξεκίνησαν, όπως μας είπε, από την απόφασή της να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη διατροφή και έφτασε τελικά στο σημείο να απειλείται η ζωή της. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μας εξηγεί παραστατικά τον τρόπο που το ξεπέρασε και δίνει συμβουλές σε ομοιοπαθείς. Την ευχαριστούμε και από τη θέση αυτή για την ανταπόκριση της στο αίτημά μας και για τον χρόνο που διέθεσε.

Μου έχεις μιλήσει για το σοβαρό πρόβλημα που αντιμετώπισες με την υγεία σου, το οποίο όλοι γνωρίζουμε ως νευρική ανορεξία. Θα μπορούσες να μας περιγράψεις την εμπειρία σου; Πώς ξεκίνησε; Πώς εξελίχθηκε; Πώς το κατάλαβες και πώς το αντιμετώπισες εσύ και οι γύρω σου;

« Όταν πήγαινα πρώτη Λυκείου είχαμε μια παράσταση με το χορό και μας είχε πει η καθηγήτριά μας να προσέχουμε τα κιλά μας για την παράσταση και αποφασίσαμε με τις φίλες μου από το χορό να κάνουμε διατροφή όλες μαζί. Εγώ ως τότε δεν είχα κανένα πρόβλημα με το βάρος μου, πάντα πρόσεχα να τρώω υγιεινά και ποτέ δεν είχα σκεφτεί να μην φάω κάτι που ήθελα. Όταν ξεκινήσαμε αυτήν την διατροφή, μπήκε ένα μέτρο. Θεωρητικά ήταν μόνο μέχρι την παράσταση αλλά όταν τελείωσε η παράσταση, δεν μπορούσα να το αποβάλλω, δεν μπορούσα να ξεσυνηθίσω, μου είχε γίνει εμμονή. Στην αρχή ήταν ήπιο, δεν ξεπερνούσε τα όρια μιας απλής διατροφής, απλά δεν έτρωγα καθόλου φαγητό από έξω και ήμουν ψυχαναγκαστική με αυτό. Οι γονείς μου είχαν αγχωθεί αρκετά και με πήγαν εκείνο το καλοκαίρι σε ψυχολόγο και διατροφολόγο. Εκείνοι τους είπαν ότι δεν έχω κάτι ανησυχητικό και ότι με την βοήθεια της διατροφολόγου, θα το ξεπεράσω και έτσι έγινε. Πήγα στην διατροφολόγο, μου έδωσε μια διατροφή, την ακολούθησα και όλο το καλοκαίρι δεν έδινα καν σημασία στο τι τρώω, ήμουν πολύ χαλαρή. Όταν γύρισα από τις διακοπές μου, πέρασε λίγος καιρός και συνειδητοποίησα ότι θα αρχίσει πάλι ο χορός, άρχισα να βλέπω ότι έχω παχύνει πολύ, και ότι αυτή η διατροφή που μου είχε δώσει η διατροφολόγος με πάχαινε και είπα στον εαυτό μου πέτα τα όλα και κάνε μόνη σου γιατί εσύ ξέρεις καλύτερα. Είχα πει στον εαυτό μου ότι θα τρώει μόνο συγκεκριμένα πράγματα. Έφτιαχνα μια διατροφή την κρατούσα δυο εβδομάδες και έβλεπα ότι δεν με αδυνάτιζε και όλο και μείωνα όλο και μείωνα και όταν έχασα κάποια κιλά και πήγα από τα 50 στα 45 κιλά οι γονείς μου ανησύχησαν και με πήγαν πάλι στην ψυχολόγο. Τα Χριστούγεννα, ήταν το αποκορύφωμα, δεν έτρωγα τίποτα όλη την ημέρα, έκανα υπερβολική γυμναστική και έλεγα ψέματα στους γονείς μου. Έφτασα από τα 45 στα 37 κιλά. Ένιωθα πάρα πολύ καλά με τον εαυτό μου. Όσο έβλεπα τα νούμερα να κατεβαίνουν τόσο πιο χαρούμενη ένιωθα και ποτέ ευχαριστημένη.

Όσο έπασχα από αυτήν την ασθένεια, μου άρεσε πάρα πολύ να βλέπω άλλους να τρώνε. Έψαχνα βίντεο με ανθρώπους να τρώνε, και όταν βγαίναμε με τους φίλους μου και όλοι έτρωγαν, εγώ δεν έτρωγα αλλά έπαιρνα ευχαρίστηση από αυτό. Μετά άρχισαν οι ζαλάδες και τα θέματα υγείας. Όσο περνούσε ο καιρός τα μαλλιά μου έχαναν το χρώμα τους, το πρόσωπό μου χλώμιαζε όλο και πιο πολύ, μου έπεφταν τα νύχια, τα κόκαλά μου φαίνονταν πάρα πολύ σε όλο μου το σώμα, έκανα μελανιές με το παραμικρό και το πρόσωπό μου ξεφλούδιζε. Οι γονείς μου δεν μπορούσαν να το αντιμετωπίσουν, στην αρχή μου φώναζαν και έκλαιγαν. Ανησυχούσαν, προσπαθούσαν να με βοηθήσουν αλλά δεν τους άφηνα. Οι φίλοι μου φοβόντουσαν πολύ, το είχαν καταλάβει και στο σχολείο με κοιτούσαν όλοι πολύ περίεργα, με ρωτούσαν γιατί δεν τρώω. Τι να τους απαντήσεις; Όταν μου έλεγαν ότι έχω αδυνατίσει πολύ χαιρόμουν κατά βάθος. Οι φίλοι μου ήταν πολύ αγχωμένοι, έκλαιγαν. Το αγόρι μου προσπαθούσε να με βοηθήσει τόσο πολύ, όλοι μου οι φίλοι ήταν εκεί. Ήταν περίεργη κατάσταση. Εγώ στο μεταξύ είχα απομακρυνθεί από όλους γιατί πίστευα ότι όλοι θέλουν το κακό μου. Ακόμα και το αγόρι μου. Μέχρι τότε δεν είχα κόψει την ψυχολόγο, απλά ήταν Χριστούγεννα και δεν πήγαινα. Μετά από τις γιορτές, είχα τη πρώτη συνάντηση μαζί της, με είδε χειρότερα. Ενώ ποτέ δεν μου μιλούσε επιθετικά, μου είπε ότι αν συνεχίσω έτσι θα μπω σε κλινική, ότι είμαι πάρα πολύ αδύνατη και ότι έτσι όπως πάω είναι αναπόφευκτο, ότι θα τα χάσω όλα την χρονιά, τους φίλους μου, γιατί η κατάσταση που επικρατεί σε αυτές τις κλινικές είναι πάρα πολύ άσχημη, δεν έχεις επαφή με κανέναν ούτε καν με τους γονείς σου και μου έλεγε πόσο κοντά είμαι σε αυτό. Μου τόνισε ότι αν δεν κάνω κάτι αύριο, δεν πρόκειται να την γλιτώσω. Όμως εγώ μπορεί να ταρακουνήθηκα αλλά δεν πείστηκα. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα, κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και είπα « Γιατί στο λένε αυτό, αφού δεν είσαι τόσο αδύνατη» και άρχισα να νομίζω ότι μου λένε ψέματα. Μετά από δυο ημέρες πήγα στην διατροφολόγο, και εκεί ήταν το τεράστιο σοκ. Μου είπε ότι οι γονείς μου, πρέπει να έρθουν να υπογράψουν την νοσηλεία μου. Τότε λέω ότι μπορεί όντως να πήγαινε κάτι λάθος, αλλά και πάλι δεν το είχα συνειδητοποιήσει ακόμα πλήρως. Παρόλα αυτά, επειδή δεν ήθελα με τίποτα να μπω στην κλινική, ζήτησα από τους γονείς μου να μην υπογράψουν και να μου δώσουν μια τελευταία ευκαιρία. Ήθελα να προσπαθήσω αλλά δυσκολευόμουν πάρα πολύ. Τότε ξεκίνησε ο χορός και πάλι και μου είπε η καθηγήτριά μου ότι δεν μπορώ να ξαναχορέψω, στην κατάσταση που είμαι και ότι ούτε θα ξαναχορέψω ποτέ αν δεν κάνω κάτι. Εκεί ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Αυτό που θεωρητικά ως αφορμή με έκανε να θέλω να αδυνατίσω, τώρα θα έπρεπε να το στερηθώ από αυτήν την συμπεριφορά μου. Τότε συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι μια ασθένεια που δεν οφείλεται καθαρά στην ανασφάλεια για την εικόνα αλλά έχει και άλλο υπόβαθρο. Έκανα μια μεγάλη προσπάθεια, οι γονείς μου και οι φίλοι μου ήταν δίπλα μου πάντα και ένιωθα σαν να κάνω μια καινούργια αρχή στην ζωή μου. Επίσης πήγαινα και σε ψυχίατρο και έπαιρνα χάπι αντικαταθλιπτικό και αγχολυτικό για ένα μεγάλο διάστημα, ακόμα το παίρνω γιατί η ανορεξία είναι μία ασθένεια που ποτέ δεν θα φύγει. Όταν ήμουν μέσα σε αυτό, μου άρεσε πάρα πολύ να βλέπω άλλους να τρώνε, ήθελα να βλέπω άλλους να τρώνε. Έψαχνα βίντεο που τρώνε άνθρωποι και βγαίναμε με τους φίλους και όλοι έτρωγαν και εγώ δεν έτρωγα αλλά έπαιρνα ευχαρίστηση από αυτό, πάντως εγώ ποτέ δεν έτρωγα όταν βγαίναμε. Από ένα σημείο και μετά κιόλας, δεν ήθελα να βγαίνω με τους φίλους μου γιατί ένιωθα ότι μου κάνουν κακό, παρόλο που ήμουν γενικά πάρα πολύ δεμένη με τους φίλους μου και τους αγαπούσα πάρα πολύ και θυμάμαι ερχόντουσαν στο σπίτι και έλεγα στην μαμά ότι θέλω να φύγουν, για να καταλάβεις ότι έχει και στην ψυχολογία του ατόμου, στην συμπεριφορά του μεγάλη επίδραση. Ένα άτομο που έχει νοσήσει, δεν θα απαλλαχτεί ποτέ από αυτό. Το θέμα είναι να κάνεις ουσιαστική αντιμετώπιση και γενικά είναι πολύ δύσκολο. Εμένα έγιναν όλα πολύ γρήγορα για κάποιο λόγο. Όταν βγαίνεις από αυτήν την κατάσταση και συνειδητοποιείς ότι δεν έτρωγες τίποτα όλη την ημέρα απορείς ειλικρινά, πώς το έκανα αυτό…»»

 Τι συμβουλές θα έδινες σε ένα άτομο που βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση;

« Ξύπνα! Ξύπνα, κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου!»

Τι θα έλεγες στον εαυτός σου αν μπορούσες να του μιλήσεις τότε;

«Δεν μπορώ να σου πω κάτι άλλο από ξύπνα επειδή έτσι όπως το έζησα εγώ αυτό ήταν λες και δεν υπήρχα. Εγώ αυτή την περίοδο της ζωής μου, νιώθω λες και είναι κάτι τελείως ξεχωριστό από εμένα. Θα έλεγα απλά «ΠΟΙΑ ΕΙΣΑΙ; ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ; ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ. ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ, ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ» αυτό θα έλεγα και σε κάποιον άλλο όσο είναι νωρίς βρες ξανά τον εαυτό σου ή ξεκίνα από την αρχή γιατί έτσι μόνο τον χάνεις.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΑΝΟΡΕΞΙΑΣ

Αν επιθυμείτε να ερευνήσετε περισσότερο το θέμα της νευρικής ανορεξίας, έχουμε αναζητήσει την σχετική βιβλιογραφία και έχουμε να κάνουμε τις:

  1. Δημήτριος Μοσχονάς , “Νευρική ανορεξία “, ιστοσελίδα: https://www.iatropedia.gr/ URL: https://iatropedia.gr/encyclopedia/nevriki-anorexia[πρόσβαση: 09.12.2018]
  2. Ανθή Καραμπελιά, “Η γνωριμία με τον λύκο: Ένα αληθινό ταξίδι για την ασθένεια και την ανορεξία”, εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2017. Διαθέσιμο και στη διεύθυνση: https://books.google.gr/books?id=j0UEDgAAQBAJ

 

 

 

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*