Ο Αριστοφάνης που γύρισε από το Α2

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΖΑΜΠΕΤΑ ΙΕΡΩΝΥΜΑΚΗ.

Την Παρασκευή 27 Απριλίου 2018, τις δυο τελευταίες ώρες του ωρολογίου προγράμματος, στο τμήμα Α2, στο μάθημα των Αρχαίων, στα θρανία δεν υπήρχε ούτε ένα βιβλίο Αρχαίων. Όμως στην διάρκεια αυτών των δυο ωρών δεν υπήρξε ούτε ένας μαθητής που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δεν έλαβε τον λόγο και δεν εξέφρασε άποψη.
Την προηγουμένη ο μαθητής Νικόλας Δάβαρης μάς είχε ενημερώσει πως κάτι διαφορετικό θα αναλάμβανε ο ίδιος να κάνει στο μάθημα. Χωρίς όμως να μάς πει πολλές λεπτομέρειες. Το μόνο που γνωρίζαμε ήταν πως θα μάς έκανε μια παρουσίαση και το θέμα της ήταν ο Αριστοφάνης.
Έτσι, την ημέρα εκείνη ανεβήκαμε όλοι στην αίθουσα «Εράσμους» στην οποία όμως είχαν συμβεί κάποιες αλλαγές. Τα θρανία είχαν συγκεντρωθεί σε πέντε ομάδες και μια σειρά θρανίων είχαν τοποθετηθεί ώστε να σχηματίζουν μιαν εκτεταμένη έδρα. Και σε αυτήν κάθισαν κάποιοι από εμάς.
Την πρώτη ώρα αυτής της παρουσίασης όλα κύλησαν όπως σε κάθε παρουσίαση. Χρησιμοποιήθηκε βεβαίως ο διαδραστικός πίνακας όπου προβλήθηκαν κάποιες διαφάνειες με την βοήθεια των οποίων ο Νικόλας μάς παρουσίασε τον αρχαίο κωμικό ποιητή Αριστοφάνη με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Υπήρχε και μια σφυρίχτρα κρεμασμένη στον λαιμό του η οποία βεβαίως προκάλεσε πολλά σχόλια. O Νικόλας όμως είχε τον σκοπό του. Με την σφυρίχτρα έδινε τον λόγο όταν ζητούσε την δική μας συμμετοχή στο μάθημα και με την σφυρίχτρα τον αφαιρούσε όταν τα σχόλια πολλαπλασιάζονταν και μεταμορφώνονταν σε βαβούρα.
Για την δεύτερη ώρα του μαθήματος είχε άλλα σχέδια. Και καλώς τα είχε. Έβδομη ώρα Παρασκευής στο τέλος της σχολικής χρονιάς …δεν παλεύεται ούτε για τους πιο έμπειρους καθηγητές ούτε με τα πιο πειθήνια τμήματα. Ο Νικόλας λοιπόν μοίρασε φύλλα εργασίας. Όχι ακριβώς φύλλα εργασίας γιατί καμιά άσκηση δεν υπήρχε σε αυτά. Αντίθετα, με λίγα λόγια και πολύ επιγραμματικά είχε γράψει τα θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά του Αριστοφάνη και ενός από τους μεγαλύτερους αντιπάλους του, του Ευριπίδη. Οι ομάδες, όπως είχαμε χωριστεί στα θρανία, διαλέξαμε έναν από τους δυο ποιητές και έτσι σχηματίστηκαν δυο στρατόπεδα: οι αριστοφανικοί και οι ευριπιδικοί. Κάθε ομάδα συζητήσαμε για λίγο τα δυνατά σημεία του δικού μας ποιητή και τα αδύναμα σημεία του αντιπάλου. Και με το σφύριγμα της σφυρίχτρας ξεκίνησε η αντιπαράθεση. Δεν ήταν όμως απλή αντιπαράθεση. Όλες οι ομάδες μπήκαν στην ανταλλαγή επιχειρημάτων με σφοδρό πάθος ενώ δεν έλειψαν και τα προσωπικά σχόλια τα οποία όμως υπέπεσαν στην αντίληψη της “εκτεταμένης” έδρας που, εν τέλει, είχε αποκαλύψει τον ρόλο της. Η “εκτεταμένη” έδρα παρακολουθούσε την εξέλιξη του debate με προσοχή και σημείωνε διαρκώς, γιατί ήταν η κριτική επιτροπή που θα έκρινε και θα ανακήρυττε με ψηφοφορία τον νικητή της αντιπαράθεσης. Όπως και στους αρχαίους δραματικούς αγώνες προς τιμήν του θεού Διόνυσου, ο νικητής θα έβγαινε με ψηφοφορία. Και ένα από τα κριτήριά της επιτροπής ήταν το λεκτικό ήθος των αντιπάλων ομάδων (αν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κάπου ….. “ξεφεύγαμε”). Όταν ήρθε λοιπόν η ώρα της κρίσης και κανείς πια δεν μιλούσε, περιμέναμε με αγωνία την απόφαση της επιτροπής. Γιατί ο Αριστοφάνης είχε γίνει πια ο δικός μας Αριστοφάνης και ο Ευριπίδης ο δικός μας Ευριπίδης.
Για την ιστορία και μόνον, αν και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, νικητής αναδείχτηκε ομόφωνα ο Αριστοφάνης. Όμως, αξίζει να δώσουμε τα συγχαρητήριά μας στον συμμαθητή Νικόλα για την μοναδική ευκαιρία που έδωσε σε όλους μας να γνωρίσουμε τον σπουδαιότατο κωμωδιογράφο Αριστοφάνη και να περάσουμε δυο ώρες μαθήματος όπου δεν υπήρξε ούτε ένα λεπτό που να χάσουμε το ενδιαφέρον μας και το …κέφι μας.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*