Αόρατες Διαδρομές του περιοδικού δρόμου ΣΧΕΔΙΑ, στις 6 Φεβρουαρίου 2018, με οδηγό τον κύριο Μιχάλη

The voice has no home
seeks refuge in the ear of another one
Homeless Poems

Σκέψεις μαθητών που συμμετείχαν στην περιήγηση της 6ης Φεβρουαρίου 2018 με οδηγό τον κύριο Μιχάλη.

«Συναρπαστική εμπειρία, καθώς είδαμε τα “αόρατα σημεία” της Αθήνας, ευαισθητοποιηθήκαμε για τις δυσκολίες και για τα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσει ένας άστεγος. Επίσης, θαρρώ πως γίναμε περισσότερο “άνθρωποι”, διότι μάθαμε να στηρίζουμε τον συνάνθρωπό μας. Χάρη στη Σχεδία, γίναμε αρωγοί ενός πολύ σημαντικού πράγματος, να είμαστε παρόντες σ’ όσους το έχουν ανάγκη.» (Σωτήρης)

«Μέσα από τις αόρατες διαδρομές, είδαμε την πόλη μας με άλλα μάτια, σημεία – φαντάσματα μάς αποκαλύφθηκαν και ανοίξαμε τις καρδιές μας σε καταστάσεις που μέχρι πρότινος αγνοούσαμε. Σας ευχαριστούμε για αυτή τη μοναδική εμπειρία. Πάνω απ’ όλα, σας ευχαριστούμε, γιατί μας διδάξατε τι θα πει “ενδιαφέρομαι”, τι θα πει “νοιάζομαι”, τι θα πει “είμαι άνθρωπος”.» (Νεκτάριος)

«Η επίσκεψή μου στη Σχεδία ήταν μια εμπειρία ζωής, η οποία με βοήθησε να διακρίνω τι πραγματικά αξίζει στη ζωή μου. Επίσης με βοήθησε να καταλάβω πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και θα πρέπει να εκδηλώνουμε καθημερινά την ευγνωμοσύνη μας για όλα όσα μας έχουν δοθεί απλόχερα, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Πλέον, μπορώ να πω, βλέπω τον κόσμο και τους ανθρώπους με άλλα μάτια.» (Φιόρεν)

«Γνωρίσαμε παράλληλους κόσμους που εκτυλίσσονται δίπλα μας, αθέατοι από τα δικά μας μάτια. Μάθαμε καλύτερα την πόλη μας και τους κατοίκους της. (Νεφέλη)

«Κάθε μέρα, οι περισσότεροι από μας ευχόμαστε να μην φτάσουμε στην κατάσταση αυτών των ανθρώπων, καθώς δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας κάτω από αυτές τις συνθήκες. Άνθρωποι αντι-ήρωες της σημερινής εποχής, θαυμαστοί από τους ‘βολεμένους’ για το κουράγιο, τη θέληση και την πίστη τους για τη ζωή. Εξαιρετική δράση και ένα σημαντικό μάθημα για τη “δεύτερη” όψη της πόλης μας.» (Κλεοπάτρα)
«Ξεφεύγοντας από την ιδεαλιστική παρουσίαση μιας πόλης, που επιβάλλει κάθε τουριστική ξενάγηση, η ΣΧΕΔΙΑ έρχεται να μας αποκαλύψει μια ξεχασμένη όψη της Αθήνας και μια πραγματικότητα που εξελίσσεται παράλληλα με τη δική μας και μας αφορά άμεσα, αρκεί να έχουμε θέληση να την αντικρίσουμε κατάματα. Οι άνθρωποι της Σχεδίας είναι αυθεντικοί, δε λένε πολλά, αλλά μιλούν στην ψυχή σου. Οι αόρατες διαδρομές τους δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αλήθεια που αγνοούμε ή κάποιοι μας κρύβουν και που τελικά μας συγκλονίζει και μας κινητοποιεί. Άλλωστε έχει αξία να αγαπάς μια πόλη μόνο όταν υτέτοια εμπειρία δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος.» (Δήμητρα)

«Πιστεύω πως η περιήγηση στην πόλη με τη Σχεδία ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Μας δόθηκε η ευκαιρία να εξερευνήσουμε μια άλλη, θλιβερή μα αληθινή, πτυχή της Αθήνας και να γνωρίσουμε ανθρώπους, τους οποίους η σημερινή κοινωνία έχει παραγκωνίσει, “αντικειμενοποιήσει”. Ακούγεται άσχημο αυτό που θα πω, αλλά πριν μας αφηγηθεί την ιστορία του ο ξεναγός μας, ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως οι άστεγοι, που σαν “διακοσμητικά στοιχεία” του αστικού πλάνου φαντάζουν μέσα στο αποπνικτικό νέφος της καθημερινότητας μας, είναι άνθρωποι ακριβώς σαν εμάς, στους οποίους όμως η τύχη έπαιξε ένα πολύ σκληρό παιχνίδι. Εκτιμώ ιδιαιτέρως αυτό το “χαστούκι” της καθημερινότητας και θαυμάζω το έργο των ανθρώπων που καθημερινά παλεύουν για να βοηθήσουν και να βελτιώσουν τη ζωή των αδικημένων αυτών ατόμων.» (Κατερίνα)

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1: «Όσο υπάρχει μια τάξη κατώτερη εγώ θα ‘μαι δικός της, [..] όσο υπάρχει έστω και μια ψυχή στη φυλακή εγώ δε θα ‘μαι λεύτερος.» Τζον Ντος Πάσος (1896-1970).
Έτσι, λοιπόν, όσο υπάρχουν άνθρωποι χωρίς στέγη, εμείς δεν θα κοιμόμαστε ήσυχοι. Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που παλεύοντας να αλλάξουν τη δική τους ζωή, συμβάλλουν στο να αλλάξει κι ο κόσμος…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2: Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Καταφύγια για τη νύχτα»
«Ακούω πως στη Νέα Υόρκη
Στη γωνιά της 26ης Οδού και του Μπρόντγουαιη
Στέκει ένας άντρας κάθε βράδυ τους μήνες του χειμώνα
Και στους άστεγους που μαζεύονται βρίσκει ένα καταφύγιο για τη νύχτα
Κάνοντας εκκλήσεις στους διαβάτες.
Ο κόσμος έτσι δε θ’ αλλάξει.
Δε θα καλυτερέψουνε ανάμεσα στους ανθρώπους οι σχέσεις
Δε συντομεύει έτσι η εποχή της εκμετάλλευσης
Μα ωστόσο λίγοι άνθρωποι βρίσκουνε καταφύγιο για τη νύχτα
Για μια νύχτα τους φυλάγεις απ’ τον άνεμο
Το χιόνι που προορίζονταν γι’ αυτούς πέφτει στο δρόμο.
Σαν διαβάσεις τούτο ‘δω, μην κλείσεις το βιβλίο, άνθρωπε.
Λίγοι άνθρωποι βρίσκουνε καταφύγιο για τη νύχτα
Για μια νύχτα τους φυλάγεις απ’ τον άνεμο
Το χιόνι που προορίζονταν γι αυτούς πέφτει στο δρόμο
Μα ο κόσμος έτσι δε θ’ αλλάξει
Δε θα καλυτερέψουνε ανάμεσα στους ανθρώπους οι σχέσεις
Δε συντομεύει έτσι η εποχή της εκμετάλλευσης.
(Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα, εκδ. Σ.Ε.)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*