Παρενθετικά, τώρα είναι ώρα να περιγράψουμε τα συναισθήματα των ηρώων μας*

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΚΟΝΔΗ.

Φτάνοντας οι μέρες των Πανελλαδικών εξετάσεων και όντας πια στη Δευτέρα λυκείου αισθάνομαι για πρώτη φορά πως αυτό το θέμα με αφορά και με προβληματίζει: τόσα χρόνια, και μάλιστα με γονείς εκπαιδευτικούς, άκουσα πολλάκις για αυτόν τον «ιερό δαίμονα» του εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά ποτέ δε με είχε νοιάξει ιδιαίτερα το πώς και το γιατί. Φέτος, έχω μια έντονη ανησυχία, όχι εξαιτίας της σκέψης των συγκεκριμένων εξετάσεων, αλλά λόγω του φόβου μου ότι κάτι από την έμπνευση μου και την καλλιτεχνική μου διάθεση θα χαθεί μέσα στην προσπάθεια που θα καταβάλω για αυτές. Θέλω να αφήσω το σχολείο τον Ιούνιο και να περάσω ένα υπέροχο, ευφάνταστο και δημιουργικό καλοκαίρι και ύστερα, να γυρίσω πίσω, να περάσω αυτόν τον ένα καταραμένο χρόνο της τρίτης λυκείου και στο τέλος, τον επόμενο Ιούνιο, η φαντασία και η δημιουργία να με περιμένουν στη στροφή που κάνει ο δρόμος που περνάει απ?το σχολείο να με πιάσουν και πάλι από το χέρι.

Λένε χρησιμοποίησε το σύστημα για να κάνεις αυτό που θες και ακούγεται, όντως, κάτι πολύ ρομαντικό και επαναστατικό, κάτι τέλος πάντων που ταιριάζει στους εφήβους και στην αναίδεια που γουστάρουν να δείχνουν σε οτιδήποτε συστημικό και κατεστημένο. Έλα, όμως, εσύ και εξήγησε μου το πώς θα καταφέρω να μείνω με αυτό που αγαπώ και που θέλω να καταφέρω μέσω του συστήματος, όταν ξυπνάω ένα ωραίο πρωί και σκέφτομαι μόνο γραμματικούς τύπους και μεταφράσεις.

bandeΣταματάω το διάβασμα το μεσημέρι και θέλω να ακούσω μουσική και να δω ταινίες, γιατί πιστεύω ότι η πραγματική ζωή ?αυτή που μας ξεγλιστράει ενώ αποστηθίζουμε- βρίσκεται μέσα σε τέτοιου είδους πράγματα. Θέλω να ακούω τη μουσική των νεοσύστατων συγκροτημάτων: τα πιο αγαπημένα μου albums, αυτά που εκτιμώ περισσότερο, είναι τα πρώτα κάθε συγκροτήματος ?αυτά που αποκαλούν ντεμπούτα. Αγαπώ τα παιδιά που παίζουν σ?αυτά, ακόμη κι αν η φωνή τους βγει λίγο φάλτσα μια στιγμή, ακόμη κι αν στο βάθος ακούγονται κάποιοι ψίθυροι λόγω της ημιερασιτεχνικής ηχογράφησης. Τα αγαπώ αυτά τα παιδιά, γιατί μου έδειξαν πως πραγματικά, πέραν κάθε ιδεολογίας και νεανικής αλαζονείας, όταν θες κάτι πραγματικά, το καταφέρνεις. Και πως αν το θες πραγματικά, όχι μόνο θα το καταφέρεις, αλλά και θα βγει κάτι όμορφο για το οποίο θα είσαι περήφανος και ευτυχισμένος. Για εμένα, αυτά τα παιδιά υπήρξαν και συνεχίζουν να είναι από τους μεγαλύτερούς μου δασκάλους. Τα περισσότερά τους τώρα πια (πέντε ή εφτά ή δέκα χρόνια μετά) έχουν τη ζωή τους, τη ζωή που τα ίδια λαχταρούσαν και δημιούργησαν (συμπεριλαμβανομένου και του ότι βγάζουν μια χαρά τα προς το ζην) και δεν έχω καμία αμφιβολία πως και εκείνα τα παιδιά που εμφανίζονται τώρα ως νέοι μουσικοί θα έχουν το ίδιο μέλλον.

Προσπάθησα να το δω κι αλλιώς το όλο θέμα: είπα στον εαυτό μου (με την εφηβική αφέλειά μου) ότι εγώ, που θέλω όταν τελειώσω το λύκειο να γίνω μια διανοούμενη και να συζητάω για κινηματογράφο και φιλοσοφία και avant-garde τέχνη και να σχολιάζω τους σχολιασμούς του Godard ενώ ζω (γιατί όχι; ) τον δικό μου Μάη του ?68, είναι πολύ καλό το να έχω διαβάσει Θουκυδίδη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη. Είναι τρομερό πνευματικό επίτευγμα (και άρα ένα αληθινό κατόρθωμα διανοουμένου) το να μπορείς να μεταφράζεις από μόνος σου κείμενα τέτοιας σπουδαιότητας και να μπορείς να κλίνεις ακόμα και το πιο ανώμαλο ρήμα μιας γλώσσας που όλοι την εξυμνούν για τα όσα έχει προσφέρει στην τέχνη, τη φιλοσοφία κλπ. κλπ. Κι όμως, όσο κι αν μου φαίνεται ένα εξαιρετικό κίνητρο μια τέτοια ιδέα (φανταστική, θα μπορούσε μόνο προϊόν μιας εφηβικής φαντασίας να είναι), μου είναι πολύ δύσκολο αυτήν τη στιγμή να συνδέσω τα ασύνδετα κομμάτια μεταξύ τους, να τα τοποθετήσω όλα στην ίδια νοητή ευθεία και να συνταιριάξω τον τσέχικο πολυαγαπημένο μου κινηματογράφο με τον Δημοσθένη, τους Estrons (την καινούργια μου μουσική ανακάλυψη) με το Προσφυγικό Ζήτημα, και το κίνημα των hippies με το σουπίνο και το γερούνδιο. Τελικά, ίσως, εγώ έχω παρερμηνεύσει τον πήχη της δυσκολίας και το δρόμο που πρέπει να κάνεις, αν θέλεις να είσαι ο καλλιτέχνης που επιθυμείς ή/και ο διανοούμενος που ονειρεύεσαι. Ή μπορεί και όχι?

bande-a-part-2-louvreΣου λένε ακόμη πως εντάξει, ένας μόνο χρόνος είναι και θα περάσει. Και έχουν δίκιο, ακόμη κι αν ένας χρόνος, όταν είσαι νέος, φαίνεται σαν ένα μεγάλο, αργόσυρτο και αναπάντεχο ελληνικό καλοκαίρι (μεγάλο μέγεθος χρόνου είναι η αλήθεια). Δε ξέρω βέβαια, κατά πόσο, κι αν ακόμη βρισκόμουν σε κάποια άλλη χώρα και ακολουθούσα κάποιο άλλο εκπαιδευτικό σύστημα, θα γκρίνιαζα λιγότερο, γιατί κακά τα ψέματα οι εξετάσεις είναι εξετάσεις και σε κανέναν δεν αρέσουν, πόσο μάλλον στους φίλους μου από το γαλλικό σχολείο που ήδη από την πρώτη λυκείου έχουν πεθάνει στο διάβασμα? Οπότε, θα σταματήσω να γράφω εδώ και θα ελπίσω ότι το δικό μου τυχερό αστέρι θα φροντίσει για εμένα και τα όνειρά μου, για να βρω ξανά ό,τι μπορεί να έχω χάσει σε ένα χρόνο από τώρα.

*Λόγια του αφηγητή από την περίφημη σκηνή του χορού της ταινίας The Band of Outsiders.

Φωτογραφίες: σκηνές από την ταινία “Bande ? part” του Jean – Luc Godard.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*