Η χώρα της μαρμότας

ΓΡΑΦΕΙ: Ο ΑΣΘΕΝΗΣ.

Κάποιες φορές σκέφτομαι όλη αυτήν την ιστορία με τις Πανελλαδικές. Την κλασική ξέρετε. Ότι οι Πανελλαδικές είναι ένα έκτρωμα και σύμπτωμα κακοήθους κοινωνικής νοσηρότητας, τουλάχιστον όπως έχουν διαμορφωθεί και αντιμετωπίζονται από το εκπαιδευτικό σύστημα και την ελληνική κοινωνία. Κάποτε, μάλιστα, ενθουσιαζόμουν κι άφηνα ελεύθερο το χτυποκάρδι στην φαντασίωση της όποιας επαναστατικής λύσης στο πρόβλημα. Εν πάση περιπτώσει, κάθε φορά καταλήγω στην ίδια λακκούβα (αυτό ίσως, βέβαια, να οφείλεται στην οπτική μου για τα πράγματα, αλλά τέλος πάντων). Και η λακκούβα αυτή, που έχει πάρει την σκυτάλη της οργής από τις Πανελλαδικές, είμαστε όλοι εμείς. Όχι, δεν εννοώ ούτε την «έλλειψη καλλιέργειας», ούτε την «επιβολή ενός τεχνοκρατικού χαρακτήρα στην εκπαίδευση», ούτε το «πνεύμα ατομικισμού», ούτε την καταβαράθρωση της ανάρπαστης πια «κριτικής σκέψης». Εννοώ την στάση μας απέναντι στα πράγματα. Μια στάση που, δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή, αλλάζει τόσο πολύ. Ή, αντίθετα, ποτέ δεν ήταν αληθινή και σοβαρή. Θα γίνω σαφής.

Ακούω όλη αυτή την λογική και συναισθηματική επιχειρηματολογία, έκθεσης ή μη, κατά των Πανελλαδικών εξετάσεων από πλήθος στομάτων, όχι μόνο μαθητών. Βλέπω την κατάπίεση και όχι απλώς την πίεση- τις οποίες τις χωρίζει βαθειά ποιοτική διαφορά, όπως μου έδωσε και κατάλαβα ένας καθηγητής μου- στην καθημερινότητα και στα πρόσωπα πολλών συμμαθητών μου της Γ’ και ενίοτε και της Β’ Λυκείου. Βλέπω, όπως βλέπει και κάθε άλλος κάθε χρονιά σε κάθε Λύκειο αυτής της χώρας, ξεσπάσματα, δάκρυα και απόγνωση. Όπως λέει και ο Μηνάς στο μυθιστόρημα της Σοφίας Νικολαϊδου (εκτός των άλλων και φιλόλογος καθηγήτρια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση) «Χορεύουν οι ελέφαντες» για ένα τέτοιο περιστατικό εν ώρα μαθήματος: «…, η Λατινικού διέκοψε το μάθημα. Είχε έτοιμη ατάκα για την περίσταση. Μπλα μπα μπλα ψυχραιμία. Μπλα μπλα μπλα θα πετύχετε… Σημείωσε στον πίνακα το απαρέμφατο του μέλλοντα της παθητικής φωνής του vidit. Η ύλη έτρεχε, δε θα καθυστερούσε άλλο για βλακείες». Το απόσπασμα αυτό το παραθέτω σαφώς και σαν μομφή στους καθηγητές αυτού του συστήματος επειδή πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, από αυτούς συμφωνούν πάντα πάνω στην σαθρότητα του θεσμού των εξετάσεων αυτών, χωρίς όμως να κάνουν, καθώς φαίνεται, τίποτε προς την κατεύθυνση της αλλαγής του.

Όμως, περισσότερο από τους εκπαιδευτικούς θέλω να κατηγορήσω εμάς τους ίδιους τους μαθητές. Γιατί οι δάσκαλοι και οι καθηγητές ανήκουν, θέλοντας και μη, στις συντηρητικές δυνάμεις της κοινωνίας, χωρίς αυτό να τους μειώνει στο ελάχιστο, αφού η κοινωνική εξέλιξη είναι αποτέλεσμα της αιώνιας πάλης μεταξύ συντηρητικού και επαναστατικού, χωρίς τίποτα να εγγυάται ότι το νέο είναι πάντα καλύτερο και αντιστρόφως. Άλλωστε το παλιό πάντα θέτει τις βάσεις για το νέο. Εμείς, όμως; Τι ελαφρυντικό έχουμε απέναντι στους εαυτούς μας; Τι ελαφρυντικό έχουμε όταν για καιρό εθιζόμαστε στη ρητορική ενάντια στις Πανελλαδικές εξετάσεις και το περίφημο «σύστημα» και ύστερα, κάπου μέσα στο Μάιο, μόλις βγούμε από την πύλη του σχολείου μας έχοντας δώσει και το τελευταίο πανελληνίως εξεταζόμενο μάθημα ξεχνάμε τα πάντα; Και έστω ότι είναι δεκτό αυτό, δεδομένης της κούρασης. Τι γίνεται με το Πανεπιστήμιο; Τι γίνεται όταν επιτέλους μπαίνουμε στη σχολή για την οποία τόσο παλέψαμε και επί ένα εξάμηνο το λιγότερο πατάμε μόνο για την εξεταστική; Τότε που έχουμε τόσο ελεύθερο χρόνο για να σπαταλήσουμε, να επενδύσουμε δημιουργικά –με την έννοια του πραγματικού οφέλους προς τον εαυτό μας και τους γύρω μας- γιατί δεν προσπαθούμε να βρούμε κάποια εφικτή λύση; Να πιέσουμε, τέλος πάντων…

«Δεν βαριέσαι». Και πράγματι, γιατί να νοιαστεί οποιοσδήποτε από εμάς να αλλάξει κάτι άσχημο που για τον ίδιο είναι ή θα είναι εντός ολίγου μακρινό και αστείο παρελθόν; Είναι να απορείς με κάποιους που μιλάνε για τις επόμενες γενιές, τις οποίες και εσύ, όπως και οι γονείς σου, όπως και οι καθηγητές σου, θα αφήσεις να χάσουν ένα-δύο χρόνια από την νεότητά τους για το τίποτα. Είναι να απορείς που μιλάνε για αυτά τα ένα δύο χρόνια της εφηβείας που μπροστά σε ολόκληρη τη ζωή και την σκληρότητά της είναι παιδική χαρά. Είναι να απορείς που μιλάνε για φθείρον άγχος, για παραμέληση της σωματικής υγείας, για μίσος ενάντια στη μελέτη και το διάβασμα, για επιβάρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού από την ιδιωτική εκπαίδευση, για πλήρη απαξίωση του σχολείου και της δημόσιας εκπαίδευσης, για άλλα τόσα. Είναι να απορείς που και ’γω που τα γράφω αυτά σήμερα, μετά από λίγους μήνες θα χαράξω πιο έντονα αυτόν τον φαύλο κύκλο. Και που τότε κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση μου και θα γράφει, και ύστερα, μετά από λίγους μήνες, θα έρθει κάποιος άλλος…

Πηγή εικόνας:
http://newpost.gr/storage/photos/master/201503/1928622.jpg

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*