Μοσούλη: ο θάνατος του πολιτισμού – Ένα χρόνο μετά

ΓΡΑΦΕΙ: Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΣΕΛΙΓΚΑΣ.

Τούτο το μήνα κλείνει ένας χρόνος από την καταστροφή των αρχαίων μνημείων του μουσείου της Μοσούλης και την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της πόλης από τους φονταμενταλιστές του Ισλαμικού «Κράτους».

Θυμάμαι όταν για πρώτη φορά διάβασα για τα παραπάνω, ιδιαίτερα για τη Βιβλιοθήκη∙ μέσα μου γεννήθηκε εκείνο το συναίσθημα που με κατέκλυσε και την πρώτη φορά που άκουσα για την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, τον τότε θεματοφύλακα της ανθρώπινης γνώσης. Ένα συναίσθημα που με κατακλύζει ακόμα όταν θυμάμαι την καταστροφή αυτή. Παράπονο και θλίψη.

image-4Γιατί «αν… θα…». Αν, δηλαδή, δεν είχε καταστραφεί εκείνη η Βιβλιοθήκη, πολύ πιθανόν σήμερα να είχαν διασωθεί πολλοί από το μισό (ίσως και παραπάνω) εκατομμύριο παπύρους πολύτιμης επιστημονικής και όχι μόνο γνώσης. Πολύ πιθανό τώρα να είχαμε πιο βαθύ στην ουσία του πολιτισμό… Δυστυχώς, όμως, η ιστορία δεν γράφεται με υποθέσεις, αλλά με γεγονότα. Και το γεγονός είναι οι στάχτες των διακοσίων χιλιάδων και πάνω έργων που, όπως και τότε, είναι στάχτες του παγκόσμιου πολιτισμού. Ο μικρότερος αριθμός εγγράφων και χειρογράφων από εκείνη την ελληνιστική βιβλιοθήκη δεν έχει καμία σημασία. Πρόκειται για λείψανα που δε θα αναστηθούν ποτέ. Δε γνωρίζω αν η γνώση αυτή έχει διασωθεί δια της αντιγραφής και της αποθήκευσης, αλλά, ακόμα και έτσι να έχουν τα πράγματα, σε συμβολικό επίπεδο βιώνουμε αυτόν τον θάνατο. Μία μακρινή(;) απειλή απ’ το σκοτάδι ενός Μεσαίωνα…

image-3Φυσικά, δεν εννοώ ότι μέχρι τον περσινό Φλεβάρη όλα ήταν καλύτερα. Η τραγωδία που λέγεται απώλεια ανθρώπινης ζωής και καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (βιασμοί, κακοποιήσεις, εξαναγκασμός σε επιστράτευση του άμαχου και αδύναμου πληθυσμού –γυναίκες και μικρά παιδιά) δεν παύει ούτε θα πάψει ποτέ να αποτελεί το μέγιστο των δεινών που φέρει ο πόλεμος. Και μάλιστα ένας πόλεμος που διεξάγουν παράφρονες (και διευκρινίζω εδώ, όπως πολύ σωστά είχε τονιστεί στο άρθρο «Ποιος είναι τρομοκράτης» του Σωτήρη Αβλαμισόπουλου, ότι στους παράφρονες αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται σε καμιά περίπτωση εκείνοι οι άνθρωποι, απλοί ιρακινοί πολίτες, που δεν θέλησαν να γίνουν συνένοχοι στο έγκλημα αυτό και που είναι θύματα των όπλων τόσο των τζιχαντιστών όσο και των δυτικών).
Τελικά, αν θα μπορούσε να προκύψει, ή καλύτερα, να επαναδιατυπωθεί κάποιο «ηθικό δίδαγμα» μετά από όλα αυτά είναι το εξής: η δημιουργία (όποιας μορφής, εδώ αναφέρομαι και στους καλλιτέχνες και συγγραφείς όλων των αιώνων των οποίων το έργο διασώθηκε στη Μοσούλη, αλλά και στους ανθρώπους που επιμελούνταν της διατήρησης του πλούτου αυτού) απαιτεί κόπο, χρόνο, φροντίδα και μεράκι. Η καταστροφή μόνο φωτιά.

Πηγές
• http://tvxs.gr
• http://www.mixanitouxronou.gr
• https://el.wikipedia.org/wiki

Πηγές εικόνων:
• www.tanea.gr
• https://historicaltrails.wordpress.com
• http://www.protothema.gr/Images/ImageHandler.ashx?m=Fit&f=Ly8xMC4yMDEuMTAuMjMwL3Byd2ViZGF0YS9maWxlcy8xLzIwMTUvMDIvMjUvYm9vay1idXJuaW5nLmpwZw%3D%3D&t=0&w=1000&h=1000

1 Comment

  1. Εύγε! Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε όσα συνέβησαν πριν έναν χρόνο ούτε και όσα ακολούθησαν, με την καταστροφή μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς στον χώρο της Συρίας.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*