Η Ακροδεξιά στην Ευρώπη. ΙΙΙ. Ολλανδία

ΓΡΑΦΕΙ: Ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΤΡΑΤΟΠΟΥΛΟΣ.

LPF (Lijst Pim Fortuyn-Λίστα Πιμ Φορτάουν)

Σε αντίθεση με την αυστριακή ακροδεξιά όπου πρωταγωνιστεί ένα κόμμα, στην Ολλανδία και την πολιτική της τα τελευταία 15 χρόνια πρωταγωνιστούν συγκεκριμένα πρόσωπα. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια για εδραίωση ενός ακροδεξιού, εθνικιστικού κόμματος από τον Γιάνμαατ, ήρθε το 2001 ο Pim Fortuyn (Πιμ Φορτάουν) για να αλλάξει ριζικά την πολιτική σκηνή της Ολλανδίας. Ο καθηγητής κοινωνιολογίας, ανοιχτά ομοφυλόφιλος, ίδρυσε τη Λίστα Πιμ Φορτάουν, LPF, λίγους μόνο μήνες πριν τις εκλογές του 2002, ωστόσο είχε από νωρίς τεράστια απήχηση. Με το σύνθημα ?vol is vol? («είμαστε γεμάτοι», αναφερόμενος στο μεγάλο ποσοστό αλλοδαπών στην Ολλανδία ? πλέον περίπου 2 εκατομμύρια στους 17), ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία κριτικάροντας το Ισλάμ (το αποκάλεσε «οπισθοδρομική κουλτούρα»), όσον αφορά τη στάση των μουσουλμάνων απέναντι σε γυναίκες, ομοφυλόφιλους, Εβραίους και Χριστιανούς. Σόκαρε την Ολλανδία, όταν ζήτησε την κατάργηση του άρθρου 1 του Συντάγματος, το οποίο απαγορεύει τις διακρίσεις. Έχοντας στο πλευρό του τους Τεο Φαν Γκογκ (Theo Van Gogh- απόγονο του αδερφού του Vincent) και Ayaan Hirsi Ali ? η οποία είχε καταγωγή από τη Σομαλία, είχε ζήσει στη Σαουδική Αραβία και πήρε πολιτικό άσυλο στην Ολλανδία γιατί ασκούσε κριτική στο Ισλάμ για τη στάση του απέναντι στις γυναίκες, ο Φορτάουν έμοιαζε σημαντικότερος διεκδικητής της πρωθυπουργίας των εκλογών της 15 του Μάη 2002. Ωστόσο στις 6 Μαΐου, 9 μέρες πριν τις εκλογές, δολοφονήθηκε από έναν (Ολλανδό) αριστερό ακτιβιστή για τα δικαιώματα των ζώων. Η κατάσταση στη χώρα ήταν ασταθής και προκλήθηκε μεγάλη ένταση τα επόμενα χρόνια ενώ το κόμμα του σταδιακά διαλύθηκε. Η κορύφωση της έντασης ήρθε με τη δολοφονία του Τέο Φαν Γκογκ το 2004 στο κέντρο του Άμστερνταμ και με εξαιρετικά βάναυσο τρόπο, αυτή τη φορά από Μαροκινό μετανάστη, πράγμα που οδήγησε σε επιθέσεις σε τζαμιά, συναγωγές και γενικότερα ένα κλίμα πόλωσης.

PVV (Partij voor de Vrijheid-Κόμμα για την Ελευθερία)

Τη σκυτάλη από τότε πήρε ο Geert Wilders (Χεερτ Βίλντερς). Ίδρυσε ένα νέο κόμμα, το Κόμμα για την Ελευθερία (Partij Voor de Vrijheid), που ακολούθησε τον ίδιο δρόμο με τον Φορτάουν. Το 2010 έδωσε ψήφο ανοχής στην κυβέρνηση, την οποία έριξε το 2012 λόγω μέτρων που πήρε η κυβέρνηση έπειτα από προτροπή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Από τότε κάνει εκστρατεία κατά της ΕΕ (με το σύνθημα «το ευρώ δεν είναι χρήματα, το ευρώ μας κοστίζει χρήματα») και γενικότερα ενάντια σε οτιδήποτε σχετίζεται με το εξωτερικό π.χ. ζητά τη μείωση των χρημάτων που επενδύονται σε αναπτυξιακά προγράμματα σε αναπτυσσόμενες χώρες (είναι λίγο περισσότερο από το 0,5% του προϋπολογισμού). Υπήρξε κριτική στο πρόσωπο του όταν ρώτησε σε προεκλογική συγκέντρωση «θέλετε περισσότερους ή λιγότερους Μαροκινούς στην Ολλανδία;» , που προκάλεσε την αποχώρηση πολλών σημαντικών προσώπων και βουλευτών του κόμματος του ενώ πρόσφατα κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετές υπογραφές για να θέσει σε δημοψήφισμα τη συνθήκη της ΕΕ με την Ουκρανία. Το Κόμμα για την Ελευθερία συμμετέχει στην ομάδα των Εθνών και Ελευθεριών (με τη Μαρίν Λε Πεν) στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.
Ωστόσο κύριο στοιχείο της ολλανδικής ακροδεξιάς παραμένει η Ισλαμοφοβία. Τα τρομοκρατικά χτυπήματα σε Βέλγιο, Δανία και Γαλλία και η Ευρωπαϊκή κρίση έχουν δώσει στην PVV μεγάλη ώθηση. Μάλιστα το προσφυγικό (στο οποίο ζητάει το κλείσιμο των συνόρων και ενθαρρύνει τους πολίτες να «έρθουν σε αντίσταση κατά των πολιτικών της κυβέρνησης») από το Σεπτέμβριο του έχει εξασφαλίσει αύξηση σχεδόν 15%. Σήμερα είναι το πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις με περίπου 28%. Δεν θεωρεί τη δυτική μετανάστευση πρόβλημα και κατά τα λεγόμενα του ο Βίλντερς δεν έχει «πόλεμο με τους μουσουλμάνους, έχει πόλεμο με το Ισλάμ» γιατί «δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι τρομοκράτες, αλλά όλοι οι τρομοκράτες είναι μουσουλμάνοι», ενώ συγκρίνει το Κοράνι με το Mein Kampf (του Χίτλερ). Από το 2012 που βρέθηκε στην αντιπολίτευση έχει υπάρξει μια σαφής ριζοσπαστικοποίηση καθώς ξέφυγε από τα όρια της πολιτικής ορθότητας (κάτι που έκανε σε πολύ μικρότερο βαθμό πριν) με τη ρητορική του από το 2006 και κυρίως την τελευταία τετραετία να του κοστίζει εκατοντάδες απειλές το χρόνο, με αποτέλεσμα την ανάγκη για συνεχή προστασία. Μεγάλο κατόρθωμα της ολλανδικής ακροδεξιάς ωστόσο παραμένει η εξασφάλιση της υποστήριξης κοινωνικών ομάδων που συνήθως είναι θύματα διακρίσεων: ιδιαίτερα υψηλά είναι τα ποσοστά του στους Εβραίους (ενώ ο ίδιος ο Βίλντερς έχει πολλή καλή σχέση με τον Νετανιάχου, τον Λίμπερμαν και προστατεύει τη χριστιανική- εβραϊκή κληρονομιά της Ολλανδίας κατά τα λεγόμενα του), στους ομοφυλόφιλους (το 1998 ψήφισε με το τότε κόμμα του την VVD υπέρ του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων και το 2011 στήριξε πρόταση των Πρασίνων για αποπομπή δημοσίων υπαλλήλων που αρνούνταν να τελέσουν γάμο ομόφυλων ζευγαριών) και στις γυναίκες (ένα από τα κύρια σημεία της κριτικής του στο Ισλάμ, μάλιστα μετά τα συμβάντα της Κολωνίας αποφάσισε να μοιράσει ένα «σπρέι αντίστασης ενάντια στις εισαγόμενες βόμβες τεστοστερόνης»).

image-03
Ο Χεερτ Βίλντερς μοιράζει το “σπρέι αντίστασης”

https://en.wikipedia.org/wiki/Pim_Fortuyn

http://www.stichtingbeeldvanpim.nl/Archief.htm

https://loonwatch.wordpress.com/tag/yarmulke/

http://www.trouw.nl/tr/nl/4500/Politiek/article/detail/4231091/2016/01/23/Demonstranten-aangehouden-bij-verzetsspray–actie-Wilders.dhtml

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*