Σύμφωνο συμβίωσης: Η αρχή…

ΓΡΑΦΕΙ: Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Στις 23/12/2015 το νομοσχέδιο του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια εγκρίθηκε από την Βουλή των Ελλήνων με ευρεία πλειοψηφία. Η ψήφιση αυτή αποτέλεσε σημαντικό βήμα για τα δικαιώματα, και εύλογα χαιρετίστηκε από οργανώσεις ακτιβισμού και δικαιωμάτων. Το εν λόγω σχέδιο νόμου — το οποίο στηλιτεύτηκε από πολιτικά κόμματα της μειοψηφίας, συντηρητικούς κύκλους και την Ορθόδοξη Εκκλησία, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων — δίνει τη δυνατότητα σε ομόφυλα ζευγάρια να χαίρουν δικαιωμάτων που ως τώρα απολάμβαναν μόνο οι παραδοσιακές οικογένειες. Ανάμεσα σε αυτά εμπεριέχονται κληρονομικής, οικονομικής ή άλλης φύσεως δικαιώματα. Παρ’ όλη την πρόοδο που επιδείχθηκε, ανέπαφο έμεινε το θέμα υιοθεσίας που δεν καλύφθηκε νομικά.

Στην Ελλάδα, λόγω της κρίσης και του κύματος προσφύγων που εισέρχεται στην χώρα, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ιδρύματα έχουν αυξηθεί, ενώ τα ομόφυλα ζευγάρια στερούνται του δικαιώματός τους να υιοθετήσουν. Οι απόψεις ως προς το ζήτημα της νομοθέτησης υπέρ των ζευγαριών αυτών διίστανται. Το βασικό ερώτημα που τίθεται κατά την γνώμη μου είναι το εξής: τι είναι πιο ωφέλιμο για ένα παιδί; α) Η κράτησή του σε ένα περίκλειστο ίδρυμα (όσο φιλάνθρωπο κι αν είναι αυτό) ή β) Η γαλούχησή του σε μια οικογένεια, μια φωλιά θαλπωρής; Τελικά, δεν είναι η ανατροφή του ανηλίκου από ομοφυλόφιλους που επιφέρει εξ ορισμού επιπτώσεις, αλλά η κράτησή του σε ίδρυμα. Αναπόφευκτα, δημιουργείται στο παιδί αίσθημα εξάρτησης από τον χώρο αυτόν και αδυναμία ένταξης σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, σε συνάρτηση με τις ανασφάλειες που καλλιεργούνται. Σε ένα ορφανοτροφείο, ούτως ή άλλως, το μητρικό και το πατρικό πρότυπο απουσιάζουν. Εν τέλει, το πώς θα ανατραφεί ένα παιδί λαμβάνει τον σημαντικότερο ρόλο. Όλοι έχουμε έρθει σε επαφή με περιπτώσεις οικογενειών ετεροφυλόφιλων που μεγαλώνουν τα τέκνα τους σε περιβάλλον ασφυκτικό ή βασανιστικό. Καθένας γνωρίζει άφθονα παραδείγματα αποτυχημένης ανατροφής παιδιών από ετεροφυλόφιλους ή διαφορετικά, πάρα πολλά ετερόφυλα ζευγάρια, τα οποία αποτέλεσαν λανθασμένα πρότυπα για τα παιδιά τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα ανάγεται στην ετερόφυλη συμβίωση των γονέων. Το ίδιο ισχύει και για τα ομόφυλα ζευγάρια. Η ορθότητά των προτύπων και των αξιών βάσει των οποίων γαλουχείται ένα παιδί, επαφίεται στο χαρακτήρα του κηδεμόνα, και όχι στο φύλο του! Η ορθή διαπαιδαγώγησή του παιδιού δεν εξαρτάται από τον σεξουαλικό προσανατολισμό του γονέα, ούτε από το φύλο του συζύγου, αλλά από το κατά πόσο το παιδί εισπράττει αγάπη. Εξαρτάται από τον τύπο της διαπαιδαγώγησης. Από την τριβή του παιδιού με την κοινωνία, τις δραστηριότητες, το συναισθηματικό δέσιμο και την απρόσκοπτη βιολογική του ανάπτυξη. Εναπόκειται στην ικανότητα του γονέα να συνδράμει στην ανεμπόδιστη ψυχολογική ευστάθεια του παιδιού.

Σε κάθε περίπτωση, δεν αποδέχομαι την ατεκμηρίωτη ρατσιστική άποψη ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι έκλυτοι. Οργίζομαι με τους θεατρινισμούς ιεραρχών της Εκκλησίας και κύκλων του σκοταδισμού, που επιδίδονται στην καλλιέργεια κλίματος μισαλλοδοξίας και φοβίας. Άλλωστε, ο εκφυλισμός και η σεξουαλική εκμετάλλευση συχνά εκκολάπτονται ακόμα και στους πιο αφιερωμένους κήρυκες του «ορθόδοξου ηθικού προσανατολισμού». Στην ελληνική και την παγκόσμια ειδησεογραφία συχνά διαβάζουμε για τις ατασθαλίες «ευυπόληπτων» οικογενειαρχών ή κληρικών σε βάρος ανήλικων τέκνων.

Στον δυτικό κόσμο υπάρχει τάση νομοθέτησης υπέρ του δικαιώματος ομοφύλων ζευγαριών να υιοθετούν παιδιά. Οπουδήποτε ενεργοποιείται αυτή η πρακτική, εφαρμόζεται με επιτυχία. Εξάλλου για τη διασφάλιση των υιοθετημένων παιδιών, οι Πολιτείες του αναπτυγμένου κόσμου, διαθέτουν επιστήμονες, κοινωνικούς λειτουργούς οι οποίοι εποπτεύουν το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο ανατρέφεται ένα παιδί.

Συνοψίζοντας, η μεταρρύθμιση που πραγματοποιήθηκε σε σχέση με το σύμφωνο συμβίωσης είναι κατάκτηση της κοινωνίας των πολιτών και συνιστά βήμα πολιτικής προόδου. Ας συμβάλλουμε όλοι μας στην απόλυτη νομική κατοχύρωση των υπόλοιπων δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων που παραμένουν σε εκκρεμότητα: τον γάμο, την νομική αναγνώριση των διεμφυλικών ατόμων κ.λπ..

Πηγές:
https://www.amnesty.gr/
http://www.efsyn.gr/
http://www.mlsi.gov.cy/mlsi/mlsi.nsf/index_gr/index_gr?OpenDocument
http://www.kathimerini.gr/
http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500048373

2 Comments

  1. Θα ήθελα να εκφράσω τις επιφυλάξεις μου στο θέμα της υιοθεσίας. Αυτές έγκεινται
    1. στο αν η απουσία του ενός φύλου από το ζευγάρι έχει επιπτώσεις στην ανάπτυξη και κοινωνικοποίηση του παιδιού, με την έννοια ότι μέσα στο σπίτι θα λείπει το ένα πρότυπο, πράγμα το οποίο μπορούν να απαντήσουν μόνο ειδικοί επιστήμονες (ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι κλπ) και το οποίο είμαι έτοιμος να δεχθώ αν αυτοί δίνουν το πράσινο φως,
    2. στο γεγονός ότι τα υιοθετημένα παιδιά, τα οποία θέλοντας και μη θα μάθουν ότι οι γονείς τους δεν είναι οι φυσικοί (και στις μέρες μας ούτε “κανονικοί”-με την έννοια του συνηθισμένου), θα νιώσουν έντονη την ανάγκη να αναζητήσουν τους βιολογικούς τους γονείς, όχι επειδή δεν έλαβαν αγάπη και κατάλληλη ανατροφή, αλλά επειδή οποιοσδήποτε άνθρωπος θέλει να μάθει σε ποιους οφείλει την ύπαρξή του. Ακόμα κι αν επιτρέπεται η συχνή επικοινωνία και επαφή και με τους φυσικούς γονείς, υπάρχει σημαντική πιθανότητα (κατά τη γνώμη μου) να δημιουργηθεί σύγχυση στο παιδί αφού θα βρίσκεται σε μία κατάσταση-μεταίχμιο στην καλύτερη περίπτωση…
    Πάνω στο τελευταίο υπάρχει και το παρακάτω άρθρο, το οποίο ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει ολόκληρο, αλλά ίσως είναι τροφή για σκέψη (ο τίτλος δεν είναι και ο καταλληλότερος νομίζω):
    http://www.briefingnews.gr/kosmos/paidi-gkei-gonion-proeidopoiei

    Πάνω σε όλα τα υπόλοιπα συμφωνώ απολύτως 😀

  2. 1) Όπως ανέφερα στο κείμενο: Ούτως ή άλλως στις Ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες θεσμοθετείται η τεκνοθεσία, η Πολιτεία τοποθετεί ειδικούς εμπειρογνώμονες που είναι υπεύθυνοι για την επιστημονική παρακολούθηση του παιδιού.
    Επίσης, κατά τη γνώμη μου, η οποία βασίζεται σε απόψεις ψυχολόγων επί του θέματος, η «σωστή» ανατροφή του παιδιού έγκειται στην ίδια τη διαδικασία, όχι στα «πρότυπα». Εν πάσει περιπτώση, απαντήσεις στον προβληματισμό που υπάρχουν έχει δώσει η επιστήμη της Ψυχολογίας, μπορείς να τις διαβάσεις.

    2) Κάθε υιοθετημένο παιδί αισθάνεται έντονα την ανάγκη να συναντήσει τους βιολογικούς γονείς του, είτε υιοθετήθηκε από ομόφυλο ζευγάρι, είτε από ετερόφυλο.
    Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως αν το παιδί συναντηθεί με τους γονείς του, δε θα βρεθεί σε αδιέξοδο ή σε κατάσταση-μεταίχμιο, καθώς θα έχει γαλουχηθεί σε ένα επεριβάλλον εξίσου φυσιολογικό. Η πίεση, δηλαδή, που ενδεχομένως θα ασκηθεί ανεπίγνωστα κατά της σκέψης του, ισοδυναμεί με την πίεση που ενδεχομένως θα ασκηθεί συνειδητά από τον κοινωνικό περίγυρό του. Η επαφή με τους γονείς του, κατ’ εμέ, δεν αποτελεί ειδική περίπτωση.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*