Αν…

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΔΗΩ ΜΠΑΛΑΦΑ.

Αν μπορούσες να πιάσεις τη μουσική? και τα χέρια σου γέμιζαν με χρώματα, συνέθετες τη μουσική σχεδιάζοντας με τα δάχτυλα στον αέρα.
Αν τα σύννεφα ήταν μουσική? που αντηχούσε στην πλάση. Την άκουγαν τα ζώα κι ημέρευαν, την άκουγαν τα μωρά και σταματούσαν να κλαίνε.
Αν τα δάκρυα ήταν διαμάντια? και όσο πιο όμορφα ήταν τα μάτια που τα χύνανε, τόσο πιο γυαλιστερά και λαμπερά να ήταν, και έτσι σκληρά, να έκλειναν μέσα τους όλες τις κακές μας στιγμές.
Αν τα διαμάντια αψηφούσαν τη βαρύτητα? και πέταγαν προς το φεγγάρι.
Αν το φεγγάρι ήταν τετράγωνο? και έδινε ένα διαφορετικό τόνο στη νύχτα, με αυτό το λευκό, χλωμό φως του να φωτίζει ακόμη και τις πιο δύσκολες ώρες μας.
Αν οι κακές μας στιγμές και οι δύσκολες ώρες μπορούσαν να γίνουν ουράνια τόξα? και αντί να μας κάνουν να λυπούμαστε μας έδειχναν την ελπίδα……
Και αν η ελπίδα ήταν ένα μικρό λουλούδι στο μπαλκόνι μας? που κάνει λιγότερο μουντή την πόλη και ομορφαίνει την Αθήνα, σου προσφέρει ένα συναίσθημα όταν το κοιτάς, αληθινό, λίγο απροσδιόριστο στην αρχή αλλά γλυκό, ζεστό ίσως λίγο μελαγχολικό, που όμως σου θυμίζει πως μπορείς παντού να βρεις την ομορφιά και πως κάτι μέσα σου είναι ακόμη ζωντανό;?

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*