?6am?, η σκοτεινή αυγή των Blitz*          

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΚΟΝΔΗ.

How to disappear completely ο υπότιτλος της πολυαναμενόμενης (και πολυδιαφημισμένης) παράστασης της θεατρικής ομάδας Blitz, ?6am? η οποία άνοιξε το χειμερινό πρόγραμμα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών. Όχι άλλη πραγματικότητα το σύνθημά της, ελκυστικό για όσους φιλοθεάμονες προσπαθούν ακόμη, μέσω της τέχνης, να μην τους πάρει από κάτω η περιρρέουσα  ατμόσφαιρα. Η ομάδα Blitz συνθέτει την πιο αισιόδοξη και, συνάμα, επαναστατική σκηνική της αφήγηση διαβάζουμε στο πρόγραμμα και… περιμένουμε θαύματα.

Επαναστατική, όντως, θα χαρακτήριζε κανείς τη θεατρική παρουσία, αν βέβαια αυτό που είδαμε πάνω στη σκηνή ήταν θέατρο. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά διαφαίνεται ο χαρακτήρας της παράστασης: η Αγγελική Παπούλια (πρωταγωνίστρια στον Κυνόδοντα ) φορώντας ένα βυσσινί παλτό μπροστά σε ένα ολοφώτεινο φόντο με μια σκιά που θυμίζει έκλειψη ηλίου από πίσω της και ένα ρομποτικό ανιχνευτή απαγγέλλει Friedrich Holderlin, από τους μεγαλύτερους Γερμανούς Ρομαντικούς, σαν καταπονημένη και βασανισμένη από καιρό. Οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη με τη συνοδεία του ίδιου ξανά και ξανά ποιήματος του Ηolderlin, Θρήνοι του Μένωνος για τη Διοτίμα, να απαγγέλλεται κάθε φορά και από διαφορετικό ηθοποιό. Είναι όλες τους ξεκάθαρα εικαστικές και σε μερικές πολύ μικρές στιγμές γίνονται ακόμη και ποιητικές. Παρ? όλα αυτά απέχουν πολύ από το αισιόδοξο: κατασκευάσματα φουτουριστικά, που θυμίζουν εγκαταλελειμμένη βιομηχανική πόλη, αποτελούν τον χώρο όπου εφτά ηθοποιοί στήνουν κρεμάλες – και ύστερα κρεμιούνται – χτίζουν πηγάδια ? και ύστερα πηδάνε μέσα σ? αυτά και πνίγονται ? προσπαθούν να ελέγξουν τους μεταλλικούς χαρταετούς τους ? χωρίς καμία επιτυχία, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να κλαίνε κουρασμένοι ? δείχνουν πως επιθυμούν και αναζητούν την ανθρώπινη επαφή ? χωρίς να φαίνεται ότι τα καταφέρνουν όμως. Όλες οι εικόνες προέρχονται από το σκοτάδι, αλλά όχι το μελαγχολικό σκοτάδι ενός ηρωικού Ρομαντισμού, αλλά το σκοτάδι της ανθρώπινης ανημπόριας και εξαθλίωσης. Το μόνο αισιόδοξο που λάμπει, ακόμη και θαμπά, είναι το ποιητικό κείμενο το οποίο, σε αντίθεση με τα όσα εξελίσσονται στη σκηνή, υμνεί τη φύση και τον έρωτα, οτιδήποτε ανώτερο και αγνό, ένα γνήσιο Ρομαντικό κείμενο που ηχεί σχεδόν καταπραϋντικά στα αυτιά μας, όταν τα μάτια μας αντικρίζουν τόσο μαύρο, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

blitz-1Αυτή, λοιπόν, είναι η εναλλακτική λύση στην πραγματικότητα που διανύουμε που μας προτείνουν οι Blitz; Ζούμε όντως μια τόσο αβάσταχτη και δύσκολη καθημερινότητα που η μοναδική σωτηρία μας είναι η κατοίκηση μιας ? έστω και καλλιτεχνικής ? δυστοπίας, όπου ο καθένας θα προσπαθήσει να ξαναχτίσει από την αρχή τη ζωή του; Η μόνη φυγή που είμαστε πλέον ικανοί να πραγματοποιήσουμε είναι εκείνη του θανάτου, έστω και ρομαντικού; Γιατί, τελικά, να μην αξίζουμε μια καινούργια ευκαιρία σε μια νέα ουτοπία; Γιατί, τελικά, η χαρά να μην είναι πιο άφθαρτη από τους θυμούς και τις φροντίδες, όπως λέει και ο Holderlin;

blitz-2Πέραν αυτών των ερωτημάτων, η παράσταση των Blitz επαναφέρει ένα ερώτημα που απασχολεί τον καλλιτεχνικό χώρο καιρό τώρα. Όλες οιεικόνες που είδαμε να στήνονται και να ζούνε για λίγα λεπτά μπροστά μας, αν και άρτιες, όπως προαναφέρθηκε, καλλιτεχνικά, τι νόημα είχαν; Τι νόημα είχε η κινούμενη σκάλα πάνω στην οποία στροβιλίζονταν οι ηθοποιοί και ύστερα, σαν πυροβολημένοι από το υπερπέραν, έπεφταν κάτω; Τι νόημα είχε το δέντρο που προσπαθούσε σε μια ολόκληρη σκηνή να υψώσει στον αέρα με τη βοήθεια ενός σκοινιού η κοπέλα με το κίτρινο φόρεμα; Τι νόημα είχαν όλα εκείνα τα μικρά χαρτάκια που έπεφταν από τον ουρανό, ενώ η ομάδα παρακολουθούσε με θαυμασμό, μαζεμένη κάτω από το φως ενός στύλου φωτός; Και όταν μιλάμε για νόημα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως δεν αναφερόμαστε αποκλειστικά στο νόημα που αντιλαμβανόμαστε μονάχα μέσω του μυαλού και της λογικής, αλλά και στο νόημα που μας χτυπάει συναισθηματικά σε ανυποψίαστο χρόνο, καθώς παρακολουθούμε μια ιστορία, ένα τραγούδι, στην προκείμενη μια εικόνα να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας. Εκείνο το απροσδιόριστο πραγματάκι που μας κάνει να βουρκώσουμε ή να χαμογελάσουμε χωρίς καν να το καταλάβουμε όταν βλέπουμε ή ακούμε ή διαβάζουμε κάτι, είναι και εκείνο ένα κρυμμένο ?νόημα?, ίσως ακόμη πιο βαθύ από το νόημα που ανιχνεύουμε με τη λογική μας. Η παράσταση των Blitz μπορεί να μην είχε κάποιο συγκεκριμένο ή δυνατό νόημα. Οφείλει, όμως, η τέχνη να προσφέρει έργα που να περιλαμβάνουν ένα νόημα ή μπορεί να σταθεί μόνο στις καλοκατασκευασμένες εικόνες που ικανοποιούν το μάτι και ξεφεύγουν της πραγματικότητας;

*6am, στα ελληνικά μεταφράζεται ως ?έξι τα χαράματα?

Εικόνες: http://www.sgt.gr/gre/SPG1340/

blitz-3

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.